چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

و فکر کن که چه تنهاست، اگرکه ماهی کوچک دچار آبی بیکران دریا باشد....

من از خمار رهیدم، هم از فریب گذشتم که از سراب به دریایی از شراب رسیدم به جانب تو زدم نَقبی از درون سیاهی به جلوهٔ تو به خوشید بی نقاب رسیدم...

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی...

دل ساحل نشین من شکار موج دریا شد به گرداب جنون پیچید غرق آرزوها شد...